Materiały radioaktywne, które leczą — radiofarmaceutyki ☢

Radiofarmaceutyki trzeba transportować bardzo szybko. Do szpitala, gdzie będą podane pacjentom, wiezie się je bezpośrednio z laboratorium, w którym zostały wyprodukowane. Materiały radioaktywne, używane do produkcji leków mają krótki czas życia, więc trzeba transportować je sprawnie i bez zbędnych opóźnień.

Nie magazynuje się radiofarmaceutyków, bo nie są wystarczająco trwałe, by przetrwać przechowywanie przez dłuższy czas. Na przykład FDF — fludeoksyglukoza — stosowana jako kontrast w badaniach PET zawiera fluor 18F — substancję radioaktywną, której czas połowicznego rozpadu wynosi 110 minut. Oznacza to, że po około 2 godzinach materiału radioaktywnego jest o połowę mniej, czyli dawka leku promieniuje znacznie słabiej. Trudniej jest wykryć ją w ciele pacjenta i wykonać wiarygodne badanie. Dla bezpieczeństwa pacjenta ważne jest, aby nie podać mu zbyt dużej dawki, dlatego lek trzeba przewieźć jak najszybciej.

Zabezpieczenie substancji radioaktywnych

Opakowanie materiału radioaktywnego musi gwarantować bezpieczeństwo wszystkich osób zangazowanych w transport — kierowcy, kuriera, personelu szpitala, jak również osób postronnych. Stosuje się pojemniki zbudowane z materiałów silnie pochłaniających promieniowanie, na przykład z ołowiu lub wolframu. Pojemniki z materiałami radioaktywnymi oznacza się odpowiednimi etykietami zagrożeń ☢, zgodnie z przepisami międzynarodowymi.

Podobnie samochód, którym przewozi się pojemniki z substancją promieniotworczą — należy odpowiednio oznaczyć pomarańczowymi tablicami ADR. Kierowcy, którzy przewożą materiały promieniotwórcze muszą ukończyć kurs ADR i okresowo poddawać się badaniom i przeszkoleniu, o czym napiszemy w oddzielnym artykule.